بانک تحقیق آماده کلیک پرداز عناوین دیگر
در صورت تمایل میتوانید اصل فایل تنظیم شده و دارای تصاویر را از اینجا دانلود نمایید

عنوان: موسیقی پاپ
تعداد صفحات: 11
متن تحقیق:

موسیقی پاپ (به انگلیسی: Pop music، که در اصل به معنی موسیقی عامه‌پسند (popular) می‌باشد)‏ یک سبک از موسیقی عامه‌پسند است و معمولاً در مقابل موسیقی کلاسیک و فولک (محلی) قرار می‌گیرد و از آن ها متمایز است. با این حال هنرمندان این سبک در سبک‌های راک، هیپ‌هاپ، دنس، ریتم اند بلوز (R&B) و کانتری هم می‌توانند فعالیت داشته باشند و این باعث می‌شود که تبدیل به سبکی انعطاف‌پذیر شود. عبارت «موسیقی پاپ» همچنین می‌تواند به یک زیرسبک خاص (درون پاپ) اشاره داشته باشد مانند سافت راک و پاپ/راک.

مشخصات پاپ به عنوان یک زیرسبک

پاپ معمولاً به عنوان موسیقی‌ای تعریف می‌شود که به شکل تجاری تهیه می‌شود یا هدف تولید آن سود مالی است. بنا به تعریف سایمون فریت، منتقد موسیقی و جامعه‌شناس متخصص موسیقی مردم پسند، موسیقی پاپ بیشتر به عنوان یک صنعت شناخته می‌شود نه هنر. البته این موسیقی را می‌توان در حیطه بازار، ایدئولوژی، تولید و زیبایی‌شناسی هم معنا کرد. درواقع، پاپ طوری طراحی شده که «برای همه جالب باشد» و «از هیچ جای خاصی نیامده» و قرار هم نیست «سلیقه خاصی را اعمال کند».

پیشینهٔ موسیقی پاپ

دههٔ ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰

این نوع موسیقی از سبک‌های بلوز (شیکاگو)، و کانتری (تنسی) تأثیر گرفت.

دههٔ ۱۹۵۰

خوانندگان پاپ آن دوره کسانی چون بینگ کراسبی، فرانک سیناترا، دین مارتین، بابی دارین و پگی لی بودند، اما خوانندگانی چون بیل هالی، فتس دامینو و الویس پریسلی به دلیل اینکه از نسل جوان تری بودند بیشتر معروف شدند.

دههٔ ۱۹۶۰

این دهه با گروه‌هایی چون جانی تلوتسان، بابی وی، برایان هایلند، تامی رو، جین پیتنی، فرانکی آوالن شروع شد. در نیمهٔ آن با هنرمندانی چون کارول کینگ، نیل دایموند و برت باکاراک، آرتا فرانکلین، ایسلی برادرز، ری چارلز، استیو واندر، سوپرمز، ماروین گی، باب دیلن و سایمون و گارفانکل متحول شد. می‌توان گفت که گروه بیتلز انقلابی در انگلستان ایجاد کردند. اگرچه آن‌ها پاپ نبودند.

دههٔ ۱۹۷۰

در این دوره موسیقی دیسکوی بی‌جیز، پیانوی بیلی جوئل و التون جان، کانتری ایگلز، هنرمندان راک/پاپ مانند خولیو ایگلسیاس راد استوارت، استیلی دان و فلیتوود مک گل کرد. ای‌بی‌بی‌ای گروه سوئدی بودند که با مسابقه ترانه یوروویژن به شهرت رسیدند و انقلابی در موسیقی پاپ کردند.

دههٔ ۱۹۸۰

برجسته‌ترین خوانندهٔ این دوره، مایکل جکسون بود که با انتشار آلبوم‌های «تریلر» (پرفروش ترین آلبوم موسیقی جهان تا به امروز) و «بـد» (یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های تاریخ) تغییرات بنیادی و ساختار شکنی را در سبک‌های موسیقی و به خصوص سبک پاپ، ایجاد کرد. مایکل جکسون را «سلطان پاپ» و مدونا را «ملکهٔ پاپ» می‌نامند. سایر هنرمندان این دوره عبارت‌اند از مدرن تاکینگ (که با تک آهنگ «You are my heart you are my soul» توانست چندین هفته در صدر جدول‌ها باشد)، مایکل بولتون، پرینس، جانت جکسون، دوران دوران، گروه پلیس، سیندی لاپر، ویتنی هوستون، فیل کالینز، کایلی مینوگ وپائولا عبدل و کالچر کلاب.

دههٔ ۱۹۹۰ و قرن ۲۱

دههٔ ۱۹۹۰ و قرن ۲۱ با مد شدن گروه‌های پسر و گروه‌های دختر چهره دیگری گرفت. در انگلستان گروه‌های تیک دت، بلو، اسپایس گرلز وارد شدند. گروه‌های ایرلندی این دوره بوی‌زون و وست‌لایف بودند. آمریکا هم بک‌استریت بویز و هنسون و 'ان سینک را داشت، و افرادی مانند ویلا فورد، مندی مور، بریتنی اسپیرز و کریستینا اگیولرا هم به عنوان «پرنسس پاپ» شناخته می‌شوند. در سال ۱۹۹۹ سبک لاتین پاپ را ریکی مارتین عرضه کرد و توسط افرادی مانند جنیفر لوپز، شکیرا، انریکه ایگلسیاس و مارک آنتونی دنبال شد.

در سال ۲۰۰۲ عضو قدیمی ' ان سینک یعنی جاستین تیمبرلیک با آغاز با یک آلبوم انفرادی به یک موفقیت تجاری دست یافت و به عنوان «پرنس پاپ» شناخته شد. تین پاپ در کانال دیزنی توسط ستارگانی چون هیلاری داف به وجود آمد، گروه‌های بریتانیایی پاپ راک چون باستد و مک‌فلای، و خواننده-آهنگساز «پاپ-فانک» کانادایی اوریل لوین در دههٔ ۲۰۰۰ به شهرت رسیدند. خوانندگانی که سبک‌های دیگر پاپ را دربرمی گیرند عبارت‌اند از ویتنی هوستون و ماریا کری در R&B، گارث بروکس و شانیا توین در کانتری، و در دنس پاپ کایل منگ و مدونا که یکی از پر فروش‌ترین خوانندگان تمام دوران بود. مطرحان موسیقی پاپ که در بین بینندگان جذابیت یافتند افرادی مانند سلن دیون و نورا جونز بودند. همچنین مدرن تاکینگ با ۱۱ سال غیبت در عرصه موسیقی از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۸ دوباره در سال ۹۸ آغاز به کار کرد. آلبوم آنها تحت عنوان Back for good در هفته اول ۷۰۰۰۰۰ نسخه فروخت و یک بار دیگر مانند سال ۱۹۸۴ در بازار فروش موسیقی همهمه کرد.

موسیقی پاپ فارسی

موسیقی پاپ فارسی به آهنگ‌های پاپی که دارای ترانه فارسی می‌باشد اطلاق می‌شود. خاستگاه موسیقی پاپ فارسی ایران می‌باشد ولی به سرعت در دیگر کشورهای فارسی زبان دیگر مانند تاجیکستان و افغانستان و همچنین پس از انقلاب اسلامی ایران در ایالات متحده آمریکا گسترش یافت.

سال‌های نخست

موسیقی پاپ فارسی در سده نوزدهم و در دوره قاجاریه متولد شد و بعدها با اختراع رادیو این سبک به سرعت در ایران رواج پیدا کرد.[۱]

دوران زرین موسیقی پاپ فارسی

در ایران و پیش از درخشش ویگن در اوایل دهه ۵۰ میلادی، بازار موسیقی ایران در انحصار خوانندگان موسیقی سنتی بود. سپس ویگن که ملقب به سلطان جاز می‌باشد با ارائه اثاری بدیع که متاثر از موسیقی غربی بود انقلابی در عرصه موسیقی به پا کرد.[۲]

توسعه موسیقی پاپ فارسی به دهه ۷۰ میلادی باز می‌گردد در این مقطع استفاده از سازها و شکل بومی موسیقی ایران به همراه گیتار برقی، درامز و دیگر مشخصه‌های موسیقی پاپ، سبک نوینی را در موسیقی فارسی رقم می‌زند مهمترین خواننده این دوران گوگوش و لیلا فروهر بود. ترانه سرایان نسل جدید ایران نظیر شهیار قنبری، ایرج جنتی عطایی و اردلان سرفراز در این دوره ظهور نمودند. دوران طلایی موسیقی ایران مدت زمان زیادی دوام نیافت و با انقلاب ایران و تحریم موسیقی بسیاری از هنرمندان عرصه موسیقی نا خواسته تبعید شدند و علی رغم این که در غربت و به ویژه در لس آنجلس به کار خود ادامه دادند ولی هرگز موفق به تکرار آثار فاخر دهه ۷۰ میلادی نشدند.

مطرح ترین خوانندگان دوران زرین موسیقی پاپ فارسی:

معین- لیلا فروهر-گوگوش- عارف- ابی- سیاوش قمیشی- مهستی- هایده- حبیب- حمیرا- مازیار- داریوش اقبالی- ویگن- فریدون فروغی(راک ایرانی)- شهرام شب پره- حسن شماعی زاده- فرهاد مهراد (راک ایرانی)- بلک کتز (گربه‌های سیاه)- کوروش یغمایی(راک ایرانی)- نعمت الله آغاسی- ستار

موسیقی پاپ فارسی بعد از انقلاب ایران

در دهه نود میلادی و به منظور رقابت با خوانندگان خارج از کشور (به اصطلاح لس آنجلسی) مسئولین وقت حوزه موسیقی تصمیم به تولید آثار پاپ همسو با موازین و قوانین خود گرفتند. بدین منظور علی معلم[۳] و فریدون شهبازیان شورایی را در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران برای نظارت بر احیای موسیقی پاپ تاسیس نمودند..[۴] شادمهر عقیلی[۵]، محمد اصفهانی سعید شهروز و خشایار اعتمادی نخستین کسانی بودند که رسما اجازه فعالیت پیدا کردند. برخی از آثار این افراد در تلویزیون نیز پخش شد که این کار سهم به سزائی در معرفی و موفقیت آنان داشت. این آثار با استقبال گرم مردم روبرو شد ولی در دوره‌ای از نظر برخی منتقدین این آثار هم از لحاظ کلام وهم از لحاظ آهنگ آثاری بی محتواوسطحی بودند. در اثر این انتفادات فریدون شهبازیان استعفا کرد و رسما به صف منتفدین موسیقی پاپ پیوست.[۶][۷]

در سالهای اخیر ودر اثر گسترش فن آوری‌های نوین و همچنین دسترسی عامه مردم به اینترنت گروه‌های زیر زمینی موسیقی پاپ نیز شروع به فعالیت نمودند آثار ارائه شده توسط این افراد آثاری عامه پسند و بی محتوا می‌باشند که موسیقی پاپ ایران را با چالشی جدی مواجه کرده‌اند.

خوانندگان مطرح بعد از انقلاب

شادمهر عقیلی- مانی رهنما- حامی- محسن یگانه- فرزاد فرزین- مازیار فلاحی- محسن چاوشی- علی عبدالمالکی- احسان خواجه امیری- محمد اصفهانی- ناصر عبدالهی- فریدون آسرایی- خشایار اعتمادی- چنگیز حبیبیان- رضا صادقی- سامان جلیلی- یاسراچ تو- بنامین بهادری - علی لهراسبی - علی اصحابی - حمید عسکری -محمد علیزاده -رامین بی باک - سیروان خسروی - بهنام صفوی - گروه آریان که اولین گروه پاپ ایرانی بعد از انقلاب ایران می‌باشداین گروه با ارائه آثاری موفق فصل نویی را در موسیقی ایران آغاز کرد. مطرح ترین آلبوم این گروه آلبوم گل آفتابگردان می‌باشد که با استقبال چشمگیری در داخل ایران مواجه شد.

موسیقی پاپ فارسی در دیگر کشورها

موسیقی پاپ فارسی در کشورهای فارسی زبان دیگر نظیر تاجیکستان و افغانستان هم از رونق خاصی بر خوردار است از مهمترین خوانندگان این کشورها می‌شود به فرهاد دریا، احمد ظاهر و منیژه دولت اشاره نمود.

 

Pop music

Pop music (a term that originally derives from an abbreviation of "popular") is a genre of popular music which originated in its modern form in the 1950s, deriving from rock and roll.[1] The terms popular music and pop music are often used interchangeably, even though the former is a description of music which is popular (and can include any style).[1]

As a genre, pop music is very eclectic, often borrowing elements from other styles including urban, dance, rock, Latin and country;[1] nonetheless, there are core elements which define pop. Such include generally short-to-medium length songs, written in a basic format (often the verse-chorus structure), as well as the common employment of repeated choruses, melodic tunes, and catchy hooks.[1]

So-called "pure pop" music, such as power pop, features all these elements, using electric guitars, drums and bass for instrumentation;[1] in the case of such music, the main goal is usually that of being pleasurable to listen to, rather than having much artistic depth.[1] Pop music is generally thought of as a genre which is commercially recorded and desires to have a mass audience appeal.[1]

Definitions

David Hatch and Stephen Millward define pop music as "a body of music which is distinguishable from popular, jazz, and folk musics".[2] Although pop music is often seen as oriented towards the singles charts it is not the sum of all chart music, which has always contained songs from a variety of sources, including classical, jazz, rock, and novelty songs, while pop music as a genre is usually seen as existing and developing separately.[3] Thus "pop music" may be used to describe a distinct genre, aimed at a youth market, often characterized as a softer alternative to rock and roll.[4]

Etymology

The Oxford Dictionary of Music states that the term "pop" refers to music performed by such artists as the Rolling Stones {pictured here in a 2006 performance}

The term "pop song" is first recorded as being used in 1926, in the sense of a piece of music "having popular appeal".[5] Hatch and Millward indicate that many events in the history of recording in the 1920s can be seen as the birth of the modern pop music industry, including in country, blues and hillbilly music.[6]

According to Grove Music Online, the term "pop music" "originated in Britain in the mid-1950s as a description for rock and roll and the new youth music styles that it influenced ...".[7] The Oxford Dictionary of Music states that while pop's "earlier meaning meant concerts appealing to a wide audience ...[;] since the late 1950s, however, pop has had the special meaning of non-classical mus[ic], usually in the form of songs, performed by such artists as the Beatles, the Rolling Stones, ABBA, etc."[8] Grove Music Online also states that "... in the early 1960s [the term] ‘pop music’ competed terminologically with Beat music [in England], while in the USA its coverage overlapped (as it still does) with that of ‘rock and roll’."[7] Chambers' Dictionary mentions the contemporary usage of the term "pop art";[9] Grove Music Online states that the "term pop music ... seems to have been a spin-off from the terms pop art and pop culture, coined slightly earlier, and referring to a whole range of new, often American, media-culture products".[7]

From about 1967 the term was increasingly used in opposition to the term rock music, a division that gave generic significance to both terms.[10] Whereas rock aspired to authenticity and an expansion of the possibilities of popular music,[10] pop was more commercial, ephemeral and accessible.[11] According to Simon Frith pop music is produced "as a matter of enterprise not art", is "designed to appeal to everyone" and "doesn't come from any particular place or mark off any particular taste". It is "not driven by any significant ambition except profit and commercial reward ... and, in musical terms, it is essentially conservative". It is, "provided from on high (by record companies, radio programmers and concert promoters) rather than being made from below ... Pop is not a do-it-yourself music but is professionally produced and packaged".[12]

Influences and development

Throughout its development, pop music has absorbed influences from most other genres of popular music. Early pop music drew on the sentimental ballad for its form, gained its use of vocal harmonies from gospel and soul music, instrumentation from jazz, country, and rock music, orchestration from classical music, tempo from dance music, backing from electronic music, rhythmic elements from hip-hop music, and has recently appropriated spoken passages from rap.[4]

It has also made use of technological innovation. In the 1940s improved microphone design allowed a more intimate singing style[17] and ten or twenty years later inexpensive and more durable 45 r.p.m. records for singles "revolutionized the manner in which pop has been disseminated" and helped to move pop music to ‘a record/radio/film star system’.[17] Another technological change was the widespread availability of television in the 1950s; with televised performances, "pop stars had to have a visual presence".[17] In the 1960s, the introduction of inexpensive, portable transistor radios meant that teenagers could listen to music outside of the home.[17] Multi-track recording (from the 1960s); and digital sampling (from the 1980s) have also been utilized as methods for the creation and elaboration of pop music.[4] By the early 1980s, the promotion of pop music had been greatly affected by the rise of Music Television channels like MTV, which "favoured those artists such as Michael Jackson and Madonna who had a strong visual appeal".[17]

Pop music has been dominated by the American and (from the mid-1960s) British music industries, whose influence has made pop music something of an international monoculture, but most regions and countries have their own form of pop music, sometimes producing local versions of wider trends, and lending them local characteristics.[18] Some of these trends (for example Europop) have had a significant impact of the development of the genre.[4]

According to Grove Music Online, "Western-derived pop styles, whether coexisting with or marginalizing distinctively local genres, have spread throughout the world and have come to constitute stylistic common denominators in global commercial music cultures".[19] Some non-Western countries, such as Japan, have developed a thriving pop music industry, most of which is devoted to Western-style pop, has for several years has produced a greater quantity of music of everywhere except the USA.[19] The spread of Western-style pop music has been interpreted variously as representing processes of Americanization, homogenization, modernization, creative appropriation, cultural imperialism, and/or a more general process of globalization. .[19]

Characteristics

Musicologists often identify the following characteristics as typical of the pop music genre:

  • an aim of appealing to a general audience, rather than to a particular sub-culture or ideology[4]
  • an emphasis on craftsmanship rather than formal "artistic" qualities[4]
  • an emphasis on recording, production, and technology, over live performance[11]
  • a tendency to reflect existing trends rather than progressive developments[11]
  • much pop music is intended to encourage dancing, or it uses dance-oriented beats or rhythms[11]

The main medium of pop music is the song, often between two and a half and three and a half minutes in length, generally marked by a consistent and noticeable rhythmic element, a mainstream style and a simple traditional structure.[21] Common variants include the verse-chorus form and the thirty-two-bar form, with a focus on melodies and catchy hooks, and a chorus that contrasts melodically, rhythmically and harmonically with the verse.[22] The beat and the melodies tend to be simple, with limited harmonic accompaniment.[23] The lyrics of modern pop songs typically focus on simple themes – often love and romantic relationships – although there are notable exceptions.[4]

Harmony in pop music is often "that of classical European tonality, only more simple-minded."[24] Clichés include the barbershop harmony (i.e. moving from a secondary dominant harmony to a dominant harmony, and then to the tonic) and blues scale-influenced harmony.[25] There was a lessening of the influence of traditional views of the circle of fifths between the mid-1950s and the late 70's, including less predominance for the dominant function.[26]

Decline

Some music critics,[27] social commentators,[28][29] and music industry insiders[30] give indication that modern pop music is declining in quality. This decline can be seen in the waning music sales,[31] public opinion polls,[32][33] time studies[34] and declining concert attendance.[35] Furthermore, research shows that pop songs are becoming more homogeneous—that is they are tending to sound the same—and "that the number of chords and different melodies has gone down", as musicians have become less adventuresome in their songwriting. Specifically, since 1955, "[m]usicians today seem to be less adventurous in moving from one chord or note to another, instead following the paths well-trod by their predecessors and contemporaries."[36]

در صورت تمایل میتوانید اصل فایل تنظیم شده و دارای تصاویر را از اینجا دانلود نمایید